Werken & Leren

Voor deze editie vertelden Linda Hietland en Gunnar van Eeden over hun ervaringen met werken en leren bij Zorggroep Drenthe

Linda Hietland

We nemen je even mee terug in de tijd

05:45 - TRINGG de wekker gaat. Kindjes uit bed, tasjes gevuld, haren gevlochten en zelf in het witte pak gehesen; klaar om om 06:35 in de auto te stappen om naar Zuidlaren te gaan. 07:15 - De start van mijn werkdag in Mozaïek, en rond 16:00 loop ik weer terug naar de auto. 17:00 - Terug in Borger, kinderen ophalen van de opvang en eten koken voor het gezin. 19:00 - Kinderspitsuur, douchen, pyjama aan, verhaaltjes voorlezen, kusje voor het slapen. Nog een knuffel, oké nog één kusje (wat vaak nog veel meer worden) 'Slaap lekker schatjes, tot morgen.' 19:45 SSSTTT, ze slapen. Ik loop op mijn tenen naar zolder om daar in mijn 'studeerkamer' de boeken open te slaan. 22:30 - Ik kijk op de klok 'Ojee is het al zo laat, morgen om 05:45 gaat wekker weer.' 23:00 - Ogen dicht -

Zo heeft mijn leven er ongeveer twee-en-half jaar uitgezien, het leven van een werkende moeder die daarnaast de HBO-Verpleegkundige opleiding volgt. Mijn naam is Linda Hietland. Samen met mijn man Stefan en twee kinderen Daan (6) en Ilse (4) woon ik in Borger. Toen ik klein was riep ik altijd al dat ik 'zuster' wilde worden. Na mijn eerste stage in een 'bejaardentehuis' (zoals het in die tijd nog genoemd werd) was ik verkocht, ‘Dit wil ik gaan doen!’. Zorgen voor mensen, begeleiden van mensen en vooral kijken hoe ik samen met deze zorgvragers, hun welbevinden kan optimaliseren. Na ongeveer 13 jaar gewerkt te hebben in de zorg, vond ik het tijd voor een nieuwe uitdaging. Voor mij was dit HBO-V. Samen met Stefan ben ik naar open dagen geweest om te kijken of deze opleiding passend was binnen ons gezin. Niet alleen het gezin was betrokken bij de opleiding, maar ook de opa’s en oma’s kwamen aan bod, zij hielpen in drukkere tijden onder andere met oppassen. 15 september 2017 voelt nog als de dag van gisteren, de dag dat de opleiding voor mij startte. De maanden daarvoor zat ik vol spanning en vragen: Kan ik het wel aan? Is de opleiding niet te moeilijk? Heb ik wel genoeg tijd voor de kinderen? Gelukkig had ik na een maandje op de meeste vragen een antwoord gekregen.

De opleiding gaf mij positieve energie! Ik merkte dat ik het leuk vond om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe kennis op te doen en wat ik vooral belangrijk vond, ik kon een goed evenwicht vinden tussen privé en school. Tenminste dat dacht ik op dát moment. Nu wanneer ik terugkijk, merk ik wel dat ik in een cocon heb geleefd tijdens de opleiding. Van gebeurtenissen in de wereld heb ik weinig meegekregen. Maar wanneer ik vrij was, kon ik wel genieten van mijn gezin en kon ik overdag voor hen aanwezig zijn. Natuurlijk heb ik tijdens de opleiding ups en downs meegemaakt, maar daar is het leerklimaat, denk ik, ook voor. Op het moment wanneer het niet lekker loopt is het nooit leuk, maar door deze ervaringen ben ik er sterker uitgekomen en heeft het me gemaakt waar ik nu sta en hier ben ik erg blij mee.

Voor diegene die twijfelen wel of niet aan een opleiding te beginnen zou ik adviseren: zorg ervoor dat je goed contact hebt met je omgeving. Mijn ervaring is dat ik de opleiding niet alleen heb gedaan, maar samen met naasten uit mijn omgeving. Daarbij in het bijzonder mijn man Stefan. Hij heeft tijdens de gehele opleiding in mij geloofd, me gesteund waar dat nodig was en wanneer ik het als zwaar ervaarde heeft hij mij weer in de juiste richting geduwd. Daar ben ik hem erg dankbaar voor! 11 maart 2020. 06:10 - TRINGG de wekker gaat, Stefan moet naar het werk, SSSTTT. Doe je zachtjes aan? De kindjes slapen nog! 06:30 - Mama, het is ochtend! We komen lekker bij je in bed liggen! En twee kinderkopjes komen bij mij onder het dekbed vandaan. 08:30 - Daan en Ilse gaan naar school. 08:45 -12:15 - Gehele ochtend aan het ijsberen, wat zal ik aan doen vandaag? Hoe zal ik mijn haar doen? Hoe zal het vanmiddag zijn? Wat zullen ze allemaal vertellen? Spannend, bijna mijn diploma! 14:30 - Met z'n allen in de auto op naar Haren, daarna met de bus naar het UMCG noord (mama deed dit immers elke week), wat een feest, met de bus! Daarna nog een stukje lopen naar school. 18:00 - Voor nu de laatste maal sluit ik de deur van Hanze Hogeschool in Groningen. 23:00 - Ogen dicht als HBO-Verpleegkundige-


Mijn naam is Gunnar, ik ben 32 jaar oud en woon met mijn vriendin en twee knappe en lieve dochters met veel plezier in Assen.

Wat deed je voordat je bij Zorggroep Drenthe aan de slag ging? Voordat ik bij Zorggroep Drenthe kwam werkte ik bijna acht jaar in de commerciële sector als Consultant bij een internationale organisatie in personeelsbemiddeling. Een totaal andere wereld. In de loop der jaren merkte ik aan mijzelf dat ik met name het begeleiden van mensen het leukste vond om te doen. Ik was verantwoordelijk voor de begeleiding van specifieke doelgroepen die met behoud van uitkering (gedeeltelijk) moesten re-integreren op de arbeidsmarkt. Een baan met vallen en opstaan. De ene persoon was enthousiaster of meer gedreven dan de ander en juist daaruit haalde ik mijn voldoening. Hoe kan ik iemand motiveren om samen op zoek te gaan naar datgene waar hij of zij blij van wordt in het leven? Zodat hij of zij een doel in het leven krijgt en daarvoor wil gaan? En wat doen we als het even niet lukt of tegenzit? Op een dag kwam ik in contact met een persoonlijk begeleider aan de keukentafel van een van ‘mijn’ cliënten. Ik gaf bij haar aan dat ik het lastig vond dat mijn werk altijd ophoudt zodra de cliënt werk vond en alles was afgerond. De inhoudelijke begeleiding was dan aan haar en juist die diepgang miste ik enorm. Vaak vroeg ik me af hoe het met de cliënt ging en wat hem of haar bezighield. Ik wilde niet alleen maar op het gebied van werk iets voor diegene doen maar het verschil proberen te maken in de denkpatronen, ook al is het maar in kleine stapjes, dat is iets wat mij intrigeert. Na een korte zoektocht en het inwinnen van informatie ben ik uiteindelijk in 2017 bij COSIS terechtgekomen als begeleider op vrijwillige basis. Daar heb ik kwetsbare doelgroepen ondersteund en, wat ik belangrijk vind, ook gesteund in hun dagelijkse leven. Het was een open dagbesteding met een ongedwongen sfeer. Ik heb hier veel geleerd, wederom met vallen en opstaan. Na een half jaar wist ik precies wat ik wilde. Ik moest en zou gaan werken in de geestelijke gezondheidszorg. Doelgroep: unknown. Ik heb toen met COSIS gesproken over de opties en uiteindelijk heb ik gekozen voor de opleiding SPH/Social Work.

'Ik vind het mooi om te zien hoe wij als ‘zij-instromers’ zo enthousiast in de studie staan en hoe gemotiveerd we zijn met z’n allen.'

Hoe geef je invulling aan de combinatie werken en leren? Studeren in combinatie met twee jonge kinderen en een 38-urige werkweek is pittig. Helemaal omdat ik in Emmen en Zwolle werkte en dus veel reistijd had. Daarbij sloot ik na verloop van tijd niet echt meer aan bij waar het bedrijf naartoe wilde en ben ik om mij heen gaan kijken. Zo kwam ik in het voorjaar van 2019 in contact met Zorggroep Drenthe en heb ik een leuk gesprek gehad met Baukje van der Molen en Coby Robbemont. Ik mocht vanaf 1 juli 2019 starten bij Zorggroep Drenthe en momenteel werk ik 30 uur per week in onze fijne organisatie. Ik kan nu lopend naar mijn werk in slechts 15 minuten. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt en werkinhoudelijk is het veel beter te combineren en dat zorgt ook voor een soort van rust! Voor mij betekent de combinatie werken en leren op de eerste plaats een ontwikkeling van mijn eigen ik. Ik ben opgevoed met de opvatting dat leren nooit kwaad kan en dat het mijzelf als persoon ook vormt. Echt carrièregericht ben ik niet; ik wil vooral plezier en uitdaging hebben in mijn werk. Ik omschrijf mijzelf altijd als betrokken en (sociaal) actief. Het is mijn inziens niet erg om op te komen voor anderen die het minder goed hebben. Mijn overtuiging is dat ieder mens gelijkwaardig is en recht heeft op een evenwichtig leven. De invulling daarvan is aan de persoon zelf, maar ik kan daar wel een steentje aan bijdragen. Dit klinkt heel erg geromantiseerd, maar ik vind dat de wereld om ons heen steeds individualistischer wordt en dat raakt met name de mensen die niet zelfstandig kunnen zijn. Dit raakt mij en zonder een gerichte opleiding kan ik slechts beperkt wat doen.

In de avonduren duik ik vaak de studieboeken in (want heel eenvoudig vind ik de opleiding nu ook weer niet) en regelmatig volg ik colleges op de zaterdag. Ik vind het leuk en inspirerend om met medestudenten uit alle lagen van de beroepsbevolking te sparren, om te horen waar zij tegenaan lopen en hoe zij de studie ervaren. Vaak maken we dan ook gebruik van brainstormsessies om beter voorbereid een paper uit te werken of een presentatie of tentamen te doen. Ik vind het mooi om te zien hoe wij als ‘zij-instromers’ zo enthousiast in de studie staan en hoe gemotiveerd we zijn met z’n allen. Hoe ziet je toekomst eruit? Mijn toekomst? Lastig om te zeggen. Ik kijk nooit zover vooruit. Ik geniet elke dag van het leven en ben dit steeds meer gaan doen sinds ik twee ingrijpende sterfgevallen van dichtbij heb meegemaakt. Wat ik hoop is dat ik, zodra ik mijn diploma in ontvangst mag nemen, er een werkgever op mij wacht die mij een leuke, uitdagende en inspirerende baan kan bieden in een dynamisch en sociaal team. Eentje waarin ik mijzelf kan ontplooien en beweegruimte krijg om mijn werk naar eigen invulling vorm te geven. Momenteel stel ik mijzelf nog voor de keuze of de richting ouderenzorg of jeugdhulp moet zijn. Ik laat het de komende tijd nog op me af komen. Eerst maar eens stage lopen. Mijn werk bij Zorggroep Drenthe zorgt er in ieder geval voor dat ik enigszins betrokken raak bij de ouderenzorg en steeds meer inzicht krijg hoe het in die sector werkt. Met vriendelijke groet, Gunnar van Eeden