Interview met Joke Blomberg en Annie Pluis van Symphonie

Hoe een corona-uitbraak hun werk beïnvloedde

In dit interview spreken we met Joke Blomberg (op de foto rechts) en Annie Pluis (links op de foto) over de invloed van corona op hun werkzaamheden. Beide dames werken als verpleegkundige-IG op de PG-afdeling van Symphonie in Eelde.

Joke werkt nu zo’n negen jaar bij Zorggroep Drenthe. Ze is destijds begonnen met een nulurencontract en heeft sinds drie jaar een vaste aanstelling. Ze werkt uitsluitend dagdiensten, precies het tegenovergestelde van haar collega Annie. Zij werkt namelijk uitsluitend nachtdiensten. Annie vertelt: ‘Ik heb vier kinderen en op deze manier kan ik dit beter combineren. Ik kom dan 's ochtends thuis, breng de kinderen naar school, ga dan slapen en ben er weer uit als ze vrij zijn. En daarnaast ben ik geen ochtendmens, haha.’. Annie werkt zo’n tien jaar bij Zorggroep Drenthe.

Waarom heb jullie voor dit werk gekozen? Annie en Joke zijn onder andere in de zorg gaan werken om mensen houvast te bieden. Ze vinden het allebei geweldig om op de afdeling psychogeriatrische zorg (PG) te werken.

Annie vertelt: ‘Ik vind het prachtig dat ik cliënten nog een stukje begeleiding mee kan geven. Een stukje waarmee we ze eigenlijk compleet maken. Je kunt met ze lachen, zingen en grapjes maken. Het is huiselijk en gezellig. Je denkt nu vast: hoe kan dat terwijl je 's nachts werkt? Maar cliënten zijn soms hele nachten wakker’.

Is dit anders in tijden van corona? ‘Eigenlijk niet. Zelfs in tijden van corona kunnen we dit nog steeds bieden, misschien nog wel meer dan voorheen’, aldus Joke. Ze vertelt ook dat de cliënten wel zijn veranderd. ‘Ze mochten geen bezoek meer ontvangen en hierdoor ontstond er voor hun in het begin veel onrust. Het was heel lastig om uit te leggen waarom er geen bezoek meer mocht komen. Het raambezoek was soms nog lastiger om uit te leggen omdat ze elkaar wel konden zien, maar niet aan mochten raken. En omdat een aantal van de cliënten ook corona hebben gehad merk je toch dat ze achteruit zijn gegaan en ander gedrag zijn gaan vertonen’. Annie haakt hierop in en zegt: 'op de afdeling somatische zorg hebben bewoners en cliënten het besef dat er corona heerst en dat het bezoek dus achter het raam, telefonisch of via digitale systemen gebeurt. De cliënten die bij ons op de PG-afdeling zitten hebben dat gewoon echt niet en mensen zijn daar echt wel van achteruit gegaan’.

Welke dienst is jullie het meest bijgebleven? Annie en Joke vertellen samen het verhaal over de eerste corona-uitbraak bij Symphonie. Joke was overdag aan het werk en tijdens deze dienst kwamen de testuitslagen van bewoners en cliënten van de afdeling binnen. Iedereen was namelijk uit voorzorg getest en alle uitslagen bleken op dat moment negatief. Dit betekende voor medewerkers dat de persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM) niet meer nodig waren. Uiteraard droegen medewerkers nog wel mondkapjes. Annie begon om 22:00 uur met werken. Het leek een rustige nacht te worden maar ze vertelt: ‘Om 00:15 uur kwam ik bij een cliënt binnen en ik zag direct: dit is niet goed. Ik heb toen direct mijn PBM aangetrokken en kwam erachter dat de vitale functies al afwijkingen vertoonden. Ik ben toen direct gaan kijken wat de situatie bij andere cliënten was en kwam erachter dat er nog vier mensen ziek waren geworden. Ik heb toen contact gehad met de arts en de afdeling is direct afgesloten. Ik ben ervan geschrokken hoe snel mensen ziek kunnen worden van dit virus.’ Joke nam op haar beurt de volgende dag Annie weer over en trof een compleet andere situatie aan dan de dag ervoor. De deuren waren gesloten en iedereen liep weer in PBM. ‘Zo snel kan het dus gaan’, zegt ze.

Voor Joke is er nog een moment dat haar voor altijd zal bijblijven. Ze vertelt ‘Ik ging een kijkje nemen bij een cliënt die aan het zuurstof lag. Ze belde mij om te vertellen dat ze uit bed wilde gaan. Ik twijfelde maar ik zei: oké prima, ga maar op de rand van het bed zitten. Ik zat bij haar en ze vertelde dat ze een aantal dingen graag anders wilde hebben in haar kamer. Dit heb ik voor haar gedaan en na zo'n twintig minuten zei ik tegen haar: volgens mij bent u moe, zal ik u maar weer op bed leggen? Dit vond ze een goed idee. Ik heb mijn collega gebeld en toen zij aankwam zei de cliënt: och kijk eens, nog zo'n lief meisje. We zijn toen bij haar gaan zitten, ze pakte onze handen vast, ze begon te zingen en we hebben met haar meegezongen. Ze zei: ‘wat mooi dat ik dit nog kan meemaken.’ We hebben haar op bed gelegd en volgens mij is ze 's nachts overleden’.

Welke positieve dingen halen jullie hieruit? Annie en Joke geven aan dat ‘de tijd nemen voor eenieder’ belangrijk is. Dat is het natuurlijk altijd, maar vooral in deze tijd extra waardevol. Joke zegt: ‘Eigenlijk past dat heel goed bij het verhaal dat ik net vertelde. Voor hetzelfde geld had ik gezegd dat ze niet uit bed kon komen. Ik ben zo blij dat ik dat ondanks de drukte toch gedaan heb.’ Daarnaast is humor van essentieel belang. ‘Natuurlijk hebben we gehuild maar we hebben ook ontzettend veel gelachen. Elke dag wel eigenlijk.’, aldus Annie.

Wat neem je mee naar de toekomst? Dankbaarheid. Annie geeft aan heel erg dankbaar te zijn. Met name omdat ze een aantal cliënten toch een mooie laatste levensfase heeft kunnen geven. ‘Ik heb gezien hoe ziek mensen zijn geweest van het coronavirus en hoe ze hebben gevochten. We hebben er samen voor kunnen zorgen dat deze mensen toch op een comfortabele en rustige manier zijn heengegaan. Daar ben ik heel dankbaar voor’. Joke vult aan: ‘Dit krijgen we ook terug vanuit de familieleden. We hadden nauw contact met hen en alles ging in goed overleg. Dat was erg prettig’.

Heel erg bedankt! Willen jullie zelf wellicht nog iets kwijt? Annie en Joke willen eigenlijk nog wat mensen bedanken. Direct na de eerste uitbraak is er besloten om een aantal mensen vanuit andere locaties en afdelingen te laten bijspringen op de PG-afdeling van Symphonie. Joke en Annie zijn deze mensen erg dankbaar. ‘Langs deze weg willen wij Janna, Janneke en Marjanne nogmaals heel erg bedanken!’, aldus Joke en Annie. Daarnaast zijn zij trots op alle collega’s en ik vinden oprecht dat iedereen in deze periode gegroeid is in zijn of haar kennis en kunde!